სოფო ვაკელაშვილი • 1648717557

ომის ქრონიკებიდან - "ომი, რომელიც ძველ ფილმებში მენახა, ახლა აქ, ჩემს ქვეყანაშია"

კატერინა საფრანგეთში გავიცანი... როცა ერთი სემესტრი იქ უნდა გაგვეტარებინა და ერთმანეთის მეზობლები უნდა გავმხდარიყავით. ჩვენი პირველივე შეხვედრა ამაღელვებელი იყო, იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ ევროპის ერთ-ერთ დიდ ქალაქში იშვიათი იყო შენნაირი ტიპაჟის ადამიანის მოძებნა და დაახლოება.

როგორც კი მან ახსენა „უკრაინა“, მივხვდი რომ იმ დღიდან ჩვენ მეგობრები უნდა ვყოფილიყავით.

ქალაქი ლვოვი მამაჩემისგან ვიცოდი მისი ახალგაზრდობის ისტორიებიდან, მისგან მსმენია ისიც, რომ უკრაინელი ხალხი ძალიან თბილი, მოსიყვარულე და ძლიერები არიან.

ერთ დღეს, როცა კიბიდან დავგორდი და ფეხი ვიტკინე, კატია გვერდიდან არ მომცილებია, ის მუდამ მთავაზობდა ჩაის, მეხვეწებოდა რომ ფეხი არ დამეტვირთა და მზად იყო, ყველაფერი თავად მოეტანა.

მას შემდეგ ჩვენ ერთმანეთს უფრო დავუახლოვდით.

საფრანგეთის ისტორიების და ბევრი კარგი მოგონების შემდეგ, ის ლვოვში დაბრუნდა და გეგმაში მასთან ვიზიტი მქონდა ამ დროს კი რუსეთმა უკრაინას ომი გამოუცხადა. ომი, რომელშიც უდანაშაულო ხალხი იღუპება და ამას აღარ აქვს დასასრული.

დღემდე, ამ წუთამდე კატია ლვოვში იმყოფება. სახლში გამოკეტილი, გადავწყვიტე რამდენიმე კითხვა დამესვა, რომ უფრო კარგად გადმოეცა იქაური ამჟამინდელი ომის ქრონიკები.

კატია, მოგესალმებით, ძალიან მიხარია, რომ გამონახე დრო ასეთ რთულ მომენტებში და გამოთქვი სურვილი გაგეზიარებინათ თქვენი ისტორია. რა მდგომარეობაა ლვოვში და რას გრძნობს ადგილობრივი მოსახლეობა ახლა? 

მივესალმები ქართულ საზოგადოებას და დიდი მადლობას ვუხდი ყველას ამხელა მხარდაჭერისა და ჩვენი ტკივილის გაზიარებისთვის. 

გამომდინარე იქიდან, რომ ძალიან მიჭირს სიტყვების მოძებნა და ემოციების აღწერა, ვეცდები გადმოვცე ახლანდელი მდგომარეობა.

ამჟამად ლვოვში და მთელ დასავლეთ უკრაინაში სიმშვიდეა, სწორედ ამიტომ ჩვენ უამრავ ხალხს ვმასპინძლობთ აღმოსავლეთ უკრაინიდან. მოხალისეების დიდი რაოდენობა იკრიბება, ერთიანდება ჩვენი გმირი სამხედროების დასახმარებლად.

ამ დროისთვის შენობები არ დანგრეულა, მაგრამ ყოველდღიურად გვესმის განგაშის სიგნალები ყველა მხრიდან, რაც კიდევ უფრო ამძაფრებს სიტუაციას და ხალხიც მუდმივ სტრესშია.

როგორია მათი დამოკიდებულება რუს ხალხზე ახლა და როგორი იყო აქამდე, როგორც ვიცი და მსმენია ჩემი მეგობრებისგან, მათ ერთმანეთთან საკმაოდ კარგი ურთიერთობა ჰქონდათ.

რუსეთი და უკრაინა მუდამ ახლოს იყო ერთმანეთთან. ზოგიერთს ოჯახიც კი ჰყავს რუსეთის ქალაქებში. მაგრამ მიუხედავად ამისა, ახლა უკრაინელ ხალხს უარყოფითი ემოციების გარდა არაფერი ეუფლება. მათ მიმართ, ვინც თავს დაგვესხა და განხორციელდა სერიოზული შემოტევები, რუსული მთავრობა, რუსი ბლოგერები, რომლებიც ახლა ჩუმად არიან,  რომელთაც პრეზიდენტი მკაცრად მართავს.

ყველა ჩემი რუსი მეგობარი ახლა ევროპის სხვადასხვა მხარეს ცხოვრობს, რა თქმა უნდა, მათ სიმართლე იციან, უკრაინას მხარდაჭერას უცხადებენ და ამბობენ, რომ მარტივი არ არის პუტინის რეჟიმთან შეგუება, ისინი აპროტესტებენ ევროპის ქვეყნებიდან, მაგრამ რუსეთში ხალხს გარეთ გამოსვლის და საკუთარი აზრის გამჟღავნება ეშინიათ, რადგან მათ იციან, რომ ეს მათთვის საფრთხის შემცველია .

გვიამბე ემოციები ომზე, ამჟამინდელი ოჯახის მდგომარეობა.

ყველა საშინლად ვგრძნობთ თავს, აგრესიულები, გაბრაზებულები, მოწყენილები, შეშინებულები, არ ვიცით რას უნდა ველოდოთ, რა იქნება ხვალ, ვინ დაიღუპება ჩვენი სამხედროების შემდეგ, საზოგადოება, ბავშვები...

არც კი გვჯერა, რომ ეს ხდება ჩვენს თავს. მინდა ისიც აღვნიშნო, რომ ძალიან ამაყები ვართ ჩვენი ჯარისკაცებით, რომლებიც ბრძოლის ველს არ ტოვებენ და რა თქმა უნდა, მებრძოლი და მამაცი პრეზიდენტით. მათი დამსახურებით ჯერ კიდევ ცოცხლები ვართ.

მოგეხსენებათ, რომ ისინი არა მხოლოდ ჩვენი, უკრაინელი ხალხისთვის იბრძვიან, არამედ მთელი ევროპისთვის.

მე არ შემიძლია არ აღვნიშნო, თუ როგორი ბედნიერი ვარ, რომ უკრაინელი მქვია და აქ დავიბადე, რადგან ერი ერთიანია და ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის, რომ ეს ომი საბოლოოდ დასრულდეს.

ხართ თუ არა თავშესაფარებლის მაძიებელი? არის თუ არა რაიმე გზა ამისთვის?

რა თქმა უნდა, უამრავი ადამიანი ცდილობს, საზღვრებს გადავიდეს და დატოვოს ქვეყანა, მათი რიცხვი 2 მილიონს გასცდა, თუმცა მაინც ბევრი ადამიანია ისეთიც, ვინც აქ რჩება და მოლოდინშია.

აუცილებლად უნდა აღინიშნოს ფაქტი, რომ ჩვენი მეზობელი ქვეყნები ძალიან გვეხმარებიან და მზად არიან შეგვიფარონ: პოლონეთი, გერმანია, საფრანგეთი...

ჩემმა რამდენიმე მეგობარმა ევროპის ქვეყნებიდან შემომთავაზა წავსულიყავი მათთან, მაგრამ ოჯახმა გადავწყვიტეთ აქ დავრჩენილიყავით, იმ შემთხვევაში თუ გაუარესდა სიტუაცია, შემდეგ ვიფიქრებთ ამ საკითხზე.

როგორია ერთი დილა ლვოვში ომის პერიოდის დროს?

24 თებერვლის დილა ყველა ჩვენგანისთვის შოკი იყო, პანიკაში ვიყავით, არ ვიცოდით რა გაგვეკეთებინა, დავიწყეთ პირველადი მოხმარების ნივთების ჩალაგება, საკვების მომარაგება, არ გვეძინა ღამე იმის შიშით, რომ გამუდმებით ირთვებოდა განგაშის ზარები.

აქამდე ძალიან იშვიათად ვუსმენდი ახალ ამბებს, მაგრამ ამ დღიდან დაწყებული, გამუდმებით ვკითხულობ და ვუსმენ სიახლეებს, რადგან გავიაზრე, რომ ომი, რომელიც ძველ ფილმებში მენახა, ახლა აქ, ჩემს ქვეყანაშია.

მადლიერი ვარ იმის გამო, რომ ჯერ კიდევ მაქვს საშუალება ვიყო ჩემს სახლში, ჩემს საწოლში მეძინოს, მქონდეს საკვები და ოჯახთან ერთად მივყვე ამ მოვლენებს.

ძალიან ვწუხვარ იმ უკრაინელების გამო, ვინც დანაკარგი მიიღო. საშინელი შეგრძნებაა.. მაგრამ აუცილებელია, ვიდგეთ მყარად და ვიყოთ ძლიერები ამ ომის წინაშე, ვეცადოთ ვიპოვოთ და გავუზიაროთ ერთმანეთს სიყვარული და თანადგომა...

რას ურჩევდით ახლა ადამიანებს?

მე მჯერა იმის, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანური ღირებულებების შენარჩუნებაა ასეთ რეალობაში.

ომმა მოახდინა უდიდესი გადატრიალება ჩემს ქვეყანაში... ბედნიერ უკრაინელებს, ცრემლი ვერ შეგვშრობია თვალზე ამ წუთებამდე..

ეს არის საშინელი ტკივილი...

რაც ყველაზე საჭიროა ამ პერიოდში, სიმშვიდის შენარჩუნება და ძლიერად დგომაა...

ასევე ვრცელდება უამრავი არასწორი ინფორმაცია და ვურჩევდი ხალხს, რომ მხოლოდ ოფიციალურ ვებსაიტებზე მოიძიონ სიახლეები, რათა ამით უფრო არ დაამძიმონ მათი მენტალური მდგომარეობა.

იმედს ვიტოვებ რომ მალე მთელი მსოფლიო გამარჯვებას ერთიანად იზეიმებს.